رواية ورقة زواج عرفي للكاتبة سكوبي دوو الفصل الحادي عشر
شرين و هى قاعده فى اوضاتها بليل كلمت ليلى ليلى: السلام عليكم، ازيك ياشرى شرين: والله انتى ندله كل ده ليلى: معلشى يا شرى والله الجو هنا حلو اوى و بابا و ماما مش عاوزين يرجعوا شرين: ياسلام يعنى مش هشوفك قريب ليلى: لا هنرجع قبل رمضان ان شاء الله ممكن الاسبوع اللى جاى شرين: بس كده مش هيبقى على رمضان كتير ليلى: مهى ماما بقى اللى عاوزه كده و بتقول هتلحق تجهز هى حره بقى.
شرين: طيب تمام اول لما ترجعى بالسلامه كلمينى عشان انتى وحشانى اوى و عاوزه اقعد معاكى كتير و نتكلم زى زمان ليلى: ربنا يسهل و انتى عامله ايه مع هشام شرين: الحمد لله بقى بيصعب عليه اوى، هو طيب اوى ليلى: ايه يا شرى انتى هتحنى ولا ايه شرين: مش موضوع احن بس لما قربت منه حسيت كده، المهم مش موضوعنا ياله بقى تعالى و بلاش تتأخرى عليه ليلى: ماشى يا حبيبتى ان شاء الله شرين: ياله سلام بقى عشان هدخل انام.
ليلى: اوكى تصبحى ع خير شرين: و انتى من اهل الخير.
تانى يوم الصبح شرين و هشام دخلين الشركه لقو برده كريم فى وشهم كريم بلهفه: ايه يا شرين اتأخرتى ليه شرين: انا جيه فى ميعادى كريم: طب تعالى عاوزك مشو هم الاتنين و هشام واقف هيتجنن كريم: ها عملتى ايه شرين: لسه هتيجى الاسبوع اللى جاى كريم: لسه، ماما مصدعانى شرين: بص هى لما هتيجى هتجيلى البيت يوميها انا هقولك قبلها و انت تيجى لهشام باى حجه كريم: اوكى تمام.
فات الاسبوع و رجعت ليلى بالسلام و اتفقت مع شرين انها تروحلها بليل و شرين طبعا قالت لكريم و كريم كلم هشام قبل الميعاد بساعه و قاله انه هيجيله البيت يقعد معاه شويه شرين قاعده مع ليلى و بيرغوا و يتكلموا و يضحكوا و مبسوطين هشام خرج سلم عليها هشام: شرين ممكن ثانيه شرين قامت و دخلت مع هشام شرين: خير فى ايه.
هشام: اصل كريم كلمنى و قالى انه جى و انا معرفشى ان صاحبتك جايه لو هيضايقكم ممكن اخده و ننزل فى اى كافيه شرين بعفويه: لاء عادى خليه يجى و نقعد كلنا مع بعض و سابته و رجعت تانى لليلى و هشام كان مضايق جدا نص ساعه و كريم جه و قاعدوا كلهم يتكلموا و شرين كانت بتحاول تفتح مواضيع لكريم و ليلى يتكلمو فيها بس هشام كان مضايق و مبيتكلمشى كتير.
تانى يوم فالشركه كريم و شرين كانو وقفين مع بعض وقت المرواح شرين: يعنى عجبتك، اكلمها كريم: اه جدا انا مرتحلها اوى و دماغها عجبانى اوى بجد شرين: خلاص هكلمها و شوف رائيها ايه كريم: و هتردى عليه امتى شرين و هى بتضحك: ايه يابنى اهدى كده هو سلق بيض هشام كان نازل عشان ياخد شرين و يروحوا شاف شرين وقفه مع كريم و عمالين يضحكوا هشام راح نحياتهم و هو متنرفز جدا.
الحلقه العشرون هشام كان نازل عشان ياخد شرين و يروحوا شاف شرين وقفه مع كريم و عمالين يضحكوا هشام راح نحياتهم و هو متنرفز جدا: مش هنبطل دلع و هزار و نروح بقى شرين باستغراب: نعم هشام: انا مروح يا تحصلينى يا تخلى الاستاذ كريم يوصلك و مشى هشام و سابهم و هم مش مصدقين هو بيقول ايه كريم: ياله يا شرين عشان معملكيش مشكله شرين: لاء مش هروح خليه يروح و هبقى اخد تاكسى كريم: عشان خاطرى يا شرين بلاش مشاكل.
شرين: ماشى يا كريم لما اشوف اخرتها مشت شرين و هشام كان مستينها فالعربيه ركبت جانبه من غير ما تتكلم و فضلوا طول الطريق محدش بيتكلم لحد لما وصلو البيت شرين دخلت ولسه دخله اوضتها لقت هشام بيشدها من ايدها بعصبيه شرين و هى بتزوق ايده: انت اتجننت هشام: ممكن افهم ايه اللى بينك و بين كريم مش قدره تصبرى لحد ما السنه تعدى و تعملى اللى انتى عاوزاه شرين: احترم نفسك انا مبعملشى حاجه غلط و بعدين و انت مالك اصلا.
هشام بنرفزه: مالى انا جوزك يا هانم و كل اللى فالشركه عارفين انك مراتى عاوزاهم يقولو عليه ايه و شايفين مراتى عماله تتدلع و تهزر مع الرجاله شرين: قولتلك احترم نفسك انا مبدلعشى مع حد و مش هسمحلك تتكلم عنى كده تانى و سابته و دخلت اوضاتها و قاعدت تعيط و هشام كان متنرفز جدا طول اليوم كان كل واحد فى حاله و بليل و شرين قاعده فى اوضتها كلمت ليلى شرين: لولو حبيبتى وحشتنيى ليلى: و انتى كمان. اخبارك ايه.
شرين: الحمد لله تمام بقولك ايه. ايه رايك فى كريم ليلى باستغراب: كريم مين؟ شرين: كريم صاحب هشام اللى شوفتيه امبارح ليلى: اه كويس بس ليه شرين: عاوز يخطبك ليلى بخضه: لاء طبعا شرين باستغراب: ليه يا ليلى كريم شاب كويس و محترم ليلى: كفايه انه صاحب هشام شرين: بس بجد كريم غير هشام خالص انا اتعاملت معاه و شايفه انه محترم وقد المسؤليه.
ليلى: بلاش يا شرين انا مش موافقه و بعدين انا لسه مش بفكر فموضوع الارتباط ده دلوقتى شرين: اوكى يا ليلى انتى حره انا مش هضغط عليكى و قاعدوا بعد كده يتكلموا فى حاجات كتير و بعد كده شرين نامت.
تانى يوم الصبح شرين و هشام كانو تقريبا مش بيتكلموا و فالشغل شرين راحت على مكتبها كريم قرب عليها: ها عملتى ايه شرين بزعل: مش موافقه كريم بان عليه الضيق: و السبب شرين: انك صاحب هشام كريم حس بامل: عشان كده بس شرين باستغراب: انت فرحان كريم: لاء بس فى امل مدام الرفض مش لشخصى شرين: يعنى هتعمل ايه كريم مش عاوزه تهور انا ساعدتك عشان عارفه انك محترم كريم: متقلقيش عملتى ايه مع هشام شرين بزعل: متخانقين.
و حكتله كلام هشام كريم: معلشى يا شرين هو برده عنده حق شرين: حق كريم: هو كلامه صح و احنا برده المفروض نخاف من كلام الناس الناس لما بتصدق انا هقوم بقى اشوف شغلى و انتى متزعليش قام كريم و شرين انشغلت فالشغل و فات كام يوم و شرين و هشام مش بيتكلموا غير فالضرورى او قدم الناس و بس لحد ما جه يوم اول قبض لشرين شرين كانت فرحانه اوى و هى فالعربيه مع هشام شرين: انا عاوزه اروح لبابا و ماما انهارده.
هشام: انهارده مش الجمعه شرين: عارفه بس انا قابضة اول قبض عاوزه اشتريلهم هدايا و اروحلهم انهارده عشان خاطرى هشام: طيب و فعلا بليل نزلت شرين مع هشام و جابت لشهد و مامتها و باباها هدايا بسيطه و رحولهم بليل و كانو فرحانين اوى شرين: ماما تعالى انا عاوزاكى شريفه قامت مع شرين و دخلوا الاوضه شريفه: خير يا حبيبتى شرين و فى اديها فلوس: اتفضلى ياماما شريفه: ايه دول.
شرين: بصى ياماما و من غير كلام كتير انا كل شهر هديكى نص مرتبى عشان مصريف البيت انا عارفه ان معاش بابا بقى قليل اوى وانا مش محتجاهم، بس متقوليش لبابا حاجه شريفه: بس شرين: علشان خاطرى شريفه خضنت شرين وقاعدت تدعيلها.
شرين و هشام بليل دخلوا البيت هشام داخل على اوضته من غير كلام شرين: استنى ياهشام انا عاوزاك هشام وقف و مستنيها تتكلم شرين: انا اسفه انا مفكرتش فى شكلك قدام الناس بس بجد انا مكتش بدلع ولا بهزر مع كريم. كريم كان عاوز يخطب ليلى و انا اللى كنت عامله موضوع المقابله من غير محد ما يعرف. بجد بعد كده هبقى اخلى باللى من تصرفاتى.
هشام و هو حاسس براحه لما عرف ايه الموضوع اللى بين شرين و كريم: خلاص يا شرين حصل خير شرين قربت عليه و هى ماسكه هديه طب اتفضل هشام بفرحه: دى عشانى شرين بابتسامه: اه، افتحها.
شرين قربت عليه و هى ماسكه هديه طب اتفضل هشام بفرحه: دى عشانى شرين بابتسامه: اه، افتحها هشام فاتحها لقى فيها مصحف بص لشرين بفرحه: ده ليه شرين: اه عشان تبقى تقراء فيه و كمان رمضان خلاص كمان كام يوم هشام: انتى عارفه اول مره افرح بهديه كده شكرا اوى يا شرين شرين: على ايه انا عاوزه اطلب منك طلب هشام بفرحه: اى طلب هعملهولك اؤمرينى شرين: الامر لله. ايه رايك اول يوم رمضان نعزم عيلتى و عيلتك و نفطر كلنا مع بعض.
هشام: طب ما كفايه عيلتك انا عارف بابا و ماما مش فاضين شرين: لا انا هكلمهم و كلنا نتجمع مع بعض ايه رايك هشام: اكيد موافق شرين: خلاص تمام ننزل بكره بعد الشغل و نجيب الطلبات و انا هكلمهم و اقنعهم كلهم ان شاء الله هشام: ان شاء الله.
رواية ورقة زواج عرفي
